Aynı sokakta oturuyorduk.

Adı esrarengizdi

 Herkes onun hakkında farklı şeyler söylerdi.

 Fakat kimse gerçeği bilmezdi.

 Kirli sakalları vardı.

 Kahverengi gözlü, kumraldı.

Hiç kimseyle konuşmaz, sadece gelip geçerdi.

 Bir gün onunla yolda karşılaştık.

Çok güzel bir yüzü vardı.

 Bana baktı ve gülümsedi. Şaşırdım…!

 Ama yine de onu sevmemeye çalıştım.

Fakat o çok farklıydı.

Gece boyu lambası yanardı.

 Bazen uyumak yerine onun evini seyrederdim.

 Onu sevmediğim halde onun her şeyi ile ilgilenirdim.

Bir gün yine kendimi onu gözetlerken buldum.

 O an anladım ki hep kendimi kandırmışım.

Ben ona çoktan aşık olmuşum bile…

Artık o eve gelmeden uyumaz oldum.

Herkes onun kötü olduğunu söyleyince onu savunuyordum.

Geçen gün yine onu yolda gördüm.

Bana göz kırptı.

 Yanımdan geçerken onu çağırdım.

“Acelem var KÜÇÜĞÜM” dedi bana.

Eve gidip saatlerce ağladım. Karar verdim.

Ne olursa olsun ona onu sevdiğimi söyleyecektim.

Yolunu bekledim.

Bir gün gelirken onu gördüm.

Peşine düştüm, eve girdi.

 Biraz bekleyip kapıyı çaldım.

Kapıyı açıp “Ne var KÜÇÜĞÜM?” dedi.

 Ne yapacağımı şaşırmıştım.

 Adını bile söyleyemeden “SENİ SEVİYORUM” dedim.

 Gülümsedi, cevap vermedi.

 Çok utanmıştım.

Konuşamadım ve hemen dışarı çıktım.

 Sonra 1 ay boyunca onu görmemek için sokağa çıkmadım.

Bir gün kızlarla evde konuşurken mahalleye bir ambulans geldi.

 Onun evinin önünde durdu. Şaşırdık.

 Hemen dışarı fırladım.

Ambulanstan acele acele inenler

Hızla onun evine girdiler

3-5 dakika sonra görevliler onu sedyeyle dışarı çıkardılar

. Önümden geçerken “ben de seni, KÜÇÜĞÜM” dedi ve gözlerini yumdu…

Donup kaldım

Herkes bana bakıyordu.

 Ağlayarak koşmaya başladım.

Göz yaşlarım durmadan akıyordu.

 Eve geldiğimde annemler ondan bahsediyordu.

 Ailesi yokmuş.

 Kendi gayretleriyle bu yaşa gelmiş, okumuş.

Sevdiği bir kız varmış.

Ailesi vermeyince kız evden kaçmış.

Bir hafta sonra kız ölmüş.

Bir süre sonra yine sevmiş.

Ama ne yazıkki o da ölmüş.

Kimi sevdiyse ölmüş.

Çok acı çekmiş.

 Sanki onun sevdiği.

İntihar edip hastaneyi aramış.

 Polisler geldiğinde evinin duvarında “KÜÇÜĞÜM” yazısını bulmuşlar.

“KÜÇÜĞÜM, sen de ölme…” yazıyormuş…

“KÜÇÜĞÜM, SEN DE ÖLME…”

Kıza bir partide rastlamıştı.. Harika bir şeydi. O gün peşinde o kadar delikanlı vardı ki.. Partinin sonunda kızı kahve içmeye davet etti. Kız parti boyu dikkatini çekmeyen oğlanın davetine şaşırdı, ama tam bir kibarlık gösterisi yaparak kabul etti. Hemen köşedeki şirin kafeye oturdular. Delikanlı öyle heyecanlıydı ki, kalbinin çarpmasından konuşamıyordu. Onun bu hali kızın da huzurunu kaçırdı...

 "Ben artık gideyim" demeye hazırlanırken, delikanlı birden garsonu çağırdı...

 "Bana biraz tuz getirir misiniz" dedi.. "Kahveme koymak için.."

 Yan masalardan bile şaşkın yüzler delikanlıya baktı... Kahveye tuz!.. Delikanlı kıpkırmızı oldu utançtan, ama tuzu kahvesine döktü ve içmeye başladı. Kız, merakla "Garip bir ağız tadınız var" dedi..

 Delikanlı anlattı:

 "Çocukken deniz kenarında yaşardık. Hep deniz kenarında ve denizde oynardım. Denizin tuzlu suyunun tadı ağzımdan hiç eksilmedi. Bu tatla büyüdüm ben.. Bu tadı çok sevdim. Kahveme tuz koymam bundan. Ne zaman o tuzlu tadı dilimde hissetsem, çocukluğumu, deniz kenarındaki evimizi ve mutlu ailemi hatırlıyorum. . Annemle babam hala o deniz kenarında oturuyorlar... Onları ve evimi öyle özlüyorum ki.."

 Bunları söylerken gözleri nemlenmişti delikanlının... Kız dinlediklerinden çok duygulanmıştı. İçini bu kadar samimi döken, evini, ailesini bu kadar özleyen bir adam, evi, aileyi seven biri olmalıydı. Evini düşünen, evini arayan, evini sakınan biri... Ev duyusu olan biri... Kız da konuşmaya başladı... Onun da evi uzaklardaydı.. Çocukluğu gibi... O da ailesini anlattı. Çok şirin bir sohbet olmuştu... Tatlı ve sıcak...

 Ve de bu sohbet öykümüzün harikulade güzel başlangıcı olmuştu tabii... Buluşmaya devam ettiler ve her güzel öyküde olduğu gibi, prenses, prensle evlendi. Ve de sonuna kadar çok mutlu yaşadılar. Prenses ne zaman kahve yapsa prensine içine bir kaşık tuz koydu, hayat boyu... Onun böyle sevdiğini biliyordu çünkü...

 40 yıl sonra, adam dünyaya veda etti. "Ölümümden sonra aç" diye bir mektup bırakmıştı sevgili karısına... Şöyle diyordu, satırlarında...

 "Sevgilim, bir tanem... Lütfen beni affet. Bütün hayatımızı bir yalan üzerine kurduğum için beni affet. Sana hayatımda bir tek kere yalan söyledim... Tuzlu kahvede... İlk buluştuğumuz günü hatırlıyor musun?.Öyle heyecanlı ve gergindim ki, şeker diyecekken 'Tuz' çıktı ağzımdan... Sen ve herkes bana bakarken, değiştirmeye o kadar utandım ki, yalanla devam ettim. Bu yalanın bizim ilişkimizin temeli olacağı hiç aklıma gelmemişti. Sana gerçeği anlatmayı defalarca düşündüm. Ama her defasında korkudan vazgeçtim. Şimdi ölüyorum ve artık korkmam için hiçbir sebep yok...

 İşte gerçek... Ben tuzlu kahve sevmem. O garip ve rezil bir tat.. Ama seni tanıdığım andan itibaren bu rezil kahveyi içtim. Hem de zerre pişmanlık duymadan. Seninle olmak hayatımın en büyük mutluluğu idi ve ben bu mutluluğu tuzlu kahveye borçluydum.

 Dünyaya bir daha gelsem, her şeyi yeniden yaşamak, seni yeniden tanımak ve bütün hayatımı yeniden seninle geçirmek isterim, ikinci bir hayat boyu daha tuzlu kahve içmek zorunda kalsam da.."

 Yaşlı kadının gözyaşları mektubu sırılsıklam ıslattı. Lafı açıldığında birgün biri, kadına "Tuzlu kahve nasıl bir şey" diye soracak oldu...

 Gözleri nemlendi kadının...

 "Çok tatlı!..." dedi...

Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil.

Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş. Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar.Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş.Ada neredeyse battığı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş. Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş.Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş.Zenginlik, "Hayır, alamam.Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş.Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardım istemiş. "Kibir, lütfen bana yardım et!", Kibir "Sana yardım edemem, Aşk. Sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." Üzüntü "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var." Mutluluk da Aşk'ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu Aşk'tan daha yaşlıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk'a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgi'ye sormuş: "Bana yardım eden kimdi?" Bilgi "O, Zaman'dı" diye cevap vermiş. "Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş:

"Çünkü sadece Zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir"

ELLERİM, ELLERİNDE Kİ SEVGİ SICAKLIĞINI,

GÖZLERİM, GÖZLERİNDE Kİ AŞK ATEŞİNİ,

YÜREĞİM, YÜREĞİNİN KUYTUSUNDA  Kİ KENDİNİ GÖRMEDİKÇE

GÜN DOĞSA NE OLUR,

DOĞMASA NE...

RABBİM

Öyle bir insanı koy ki kalbime...

O,senin sevdiğin bir insan olsun.

Ve öyle bir insanı sevdir ki,

Ben o insanın kalbinde.

Seninle birlikte olayım.

Beni öyle bir insanla buluştur ki...

Benden önce onunla buluşmuş olan sen olasın..

Onunla el ele tutuşduğumuzda,

İkimizin üzerinde senin rahmetin olsun.

Bana öyle gözler gösterki,

Ben o gözlere baktığımda SENİ göreyim.

Ve bize öyle bir sevgi ver ki...

Sevgimizden  Hz Muhammed (S.A.V) sevilsin...

Öyle sevelim ki birbirimizi...

Hz Hatice(R.A) göklerden bize seslensin.

BAK!...

Ya MUHAMMED(S.A.V)

Bak şu sevgililere onlar bizde,

Biz onlardayız...

           AMİN.